Ben Zeynep. Beş kardeşin en ufak olanı, ailenin istenmeyen çocuğu… Ankara’nın dondurucu soğuklarının, Keçiören’in o yokuşlu sokaklarının şahidi olduğu çocukluğum, koskoca bir eksiklikle geçti. Annem ve babam, ben henüz iki yaşında küçücük bir bebekken, Polatlı yolunda geçirdikleri feci bir trafik kazasında can verdiler.

 

O ezilmiş kaportanın içinden sağ çıkarılan tek can bendim. Bizi yetimhaneye verilmekten kurtaran kişi, Siteler’deki bir mobilya atölyesinde ustabaşı olan Şükrü Dedemdi. Bizi o eski, sobalı Keçiören evine sığdırdı, hem anamız hem babamız oldu. Devamını okumak için diğer sayfaya geçiniz