Kocam Can ile lisede tanışmıştık; o benim ilk aşkımdı. Üniversite hayalleri kurduğumuz o son senede, yılbaşına sadece bir hafta kala her şey paramparça oldu. Can karlı bir akşamda korkunç bir kaza geçirdi ve belden aşağısı felç oldu.

Hastanenin o soğuk kokusunu ve doktorun “Bir daha asla yürüyemeyecek” deyişini hiç unutamıyorum. Tıpkı şehrin en saygın avukatlarından olan ailemin o acımasız tepkisini unutamadığım gibi…

“Senin ihtiyacın olan şey bu değil,” dedi annem. Babam ise, “Daha çok gençsin. Kendine sağlıklı, başarılı birini bulabilirsin. Kendi hayatını mahvetme,” diyerek kestirip attı. Can, onlar için bir gecede taşınması imkânsız bir yüke dönüşmüştü.

Onu terk etmeyi reddettiğimde ailem bütün maddi desteğini kesti, okul fonuma el koydu ve bir daha onlarla iletişim kurmamamı söyleyerek beni kapının önüne koydu. Zerre kadar umurumda olmadı! Eşyalarımı toplayıp doğruca Can’a gittim. Ailesi bana kapılarını açtı. Yıllarca hem ona baktım hem part-time çalıştım hem de okudum. Devamını okumak için diğer sayfaya geçiniz