Bir sabah, güneş doğarken evin içinde huzurlu bir atmosfer hakimdi. Engelli oğlumuz, sevgi dolu bir arkadaş olarak ailenin en özel bireyiydi. Onun yanında olan Doberman ise, cesur ve sadık bir koruyucu olarak hep yanındaydı. Oğlumuzu yalnız bırakma kararı almak, kalbimizde bir ikilem yaratmıştı; ama Doberman’ın koruyucu ruhuna olan güvenimiz tamdı. Bir müddet sonra, evin sessizliği, Doberman’ın korkutucu bir havlamasıyla bozuldu. O an, içimde bir şeylerin ters gittiğini hissettim. Hızla dışarı koştuk ve kalbim, korkuyla attı. Ne olabilirdi ki? Devamını ğörmek için diğer sayfaya geçiniz.