Defalarca denedim. Ama siz hep gidip geliyordunuz, bir şeylerle meşguldünüz. Ben konuşmak istediğimi fark edince de Patricia daha çok kontrol etmeye başladı. Kızları tehdit etti. “Evde sorunlar var” diye öğrenirseniz, onları kontrol edemediği için suçu ona atacağınızı söyledi.

Emiliano, izleme odasının kapısını nasıl açtığını hatırlamadı

Sadece kendi bedeninin ileri atılışını hatırladı.

Ramiro onu durdurmaya çalıştı.

—Efendim, bekleyin…

Ama Emiliano çoktan gizli koridora girmişti; kulaklarında kanının uğultusu yankılanıyordu.

Ekranlarda Patricia hâlâ ilerliyordu. Elinde altın bir anahtarla, kızlarının annesi Clara’nın odasına doğru yürüyordu. Üzerindeki sakinlik, herhangi bir çığlıktan daha ürkütücüydü.

Daniela, Martina’ya sarılmıştı.

Rosa bembeyaz kesilmişti, kıpırdamadan duruyordu; sanki bir sonraki dakikanın her şeyi yıkabileceğini biliyordu.

Emiliano gizli odadan çıktı ve üst kata bağlanan yan koridordan ilerledi.

Ana merdivenleri kullanmadı.

Patricia’ya rol yapması için zaman tanımak istemiyordu.

Tatlı bir sesle hazırlanmış tek bir yalan daha duymak istemiyordu.

Onu karşısında görmek istiyordu.

Maskesiz görmek istiyordu.

Son koridoru döndüğünde, onu Clara’nın kapalı yatak odasının önünde buldu.

Patricia anahtarı çoktan kilide sokmuştu.

Parmakları yavaşça dönüyordu.

Kendinden emin.

Sanki o oda da ona aitmiş gibi.

—O kapıyı açma.

Emiliano’nun sesi o kadar soğuktu ki, kendisi bile keskinliğini hissetti.

Patricia donakaldı.

Bir anlığına arkasını dönmedi.

Ve o anda Emiliano acı bir gerçeği anladı.

Onun geri dönmesine şaşırmamıştı.

Bu kadar çabuk gelmesine şaşırmıştı.

Patricia yavaşça başını çevirdi.

Bağırmadı.

Kekelemedi.

Çökmedi.

Yaralanmış, neredeyse alınmış bir ifade takındı.

—Emiliano… ben…

—Anahtar —dedi Emiliano.

—Açıklayabilirim.

—A-na-htar.

Patricia anahtarı avucunda sıktı.

—Kızların huzursuz. Rosa onları etkiliyor. Sadece burada bir şey saklamadığından emin olmak istedim.

Emiliano bir adım attı.

—O oda üç yıldır kapalı. Sadece iki anahtar vardı. Biri bendeydi. Diğeri eşimin cenaze günü kayboldu.

İlk kez Patricia hızlı hızlı göz kırptı.

Aşağıdan boğuk bir hıçkırık duyuldu.

Daniela.

Martina.

Rosa.

Sanki bütün ev nefesini tutmuştu.

—Emiliano, düşünmeden tepki veriyorsun —dedi Patricia alçak sesle—. O kız kafanı doldurmuş. Ne yaptığını görmüyor musun?

Emiliano ona, artık aynı yatağı paylaştığı kadını tanımıyormuş gibi baktı.

—Kameralarda gördüklerim yeterliydi.

Patricia toparlanmaya çalıştı.

—O zaman Rosa’nın aranıza nasıl girdiğini gördün. Kızları bana karşı nasıl doldurduğunu gördün. Gördün ki…

—Sekiz yaşında bir çocuğun sen konuşurken nasıl titrediğini gördüm.

Patricia sustu.

—Daniela’nın kardeşini senden korur gibi sarıldığını gördüm.

Yine sessizlik.

—Ve benim adımı kullanarak kızlarımı tehdit ettiğini gördüm. Devamını okumak için diğer sayfaya geçiniz