Bir akşam, Ali eve geldiğinde, annesiyle mutfakta fısıldaştıklarını duydum. Nermin Hanım, “Bu kız senin için doğru kişi değil, oğlum. Senin seviyende biri olmalıydı,” diyordu. Ali ise sessizdi. O an, içimde bir şeyler koptu. Eşim, bana sahip çıkmıyordu. O gece, Ali’ye her şeyi anlatmak istedim. Ama o, “Annemin kalbini kırmak istemiyorum, biraz sabret,” dedi. Sabretmek… Ne kadar daha sabredecektim?

Zamanla, Nermin Hanım’ın baskıları arttı. Evimize gelen misafirlerde, beni küçük düşürecek laflar ediyordu. “Bizim zamanımızda gelinler şöyleydi, böyleydi…” Herkesin içinde, bana laf sokuyordu. Bir gün, annemle telefonda konuşurken, gözyaşlarımı tutamadım. Annem, “Kızım, evlilik sabır ister ama kendini ezdirme,” dedi. Ama ben, Ali’yi kaybetmekten korkuyordum.

Bir gün, Nermin Hanım, Ali’nin yanında bana bağırdı. “Senin yüzünden oğlum mutsuz!” dedi. Ali ise yine sessizdi. O an, kendimi o evde bir yabancı gibi hissettim. Kendi evimde, kendi hayatımda…

Bir sabah, işe gitmek için hazırlanırken, Nermin Hanım kapımı çaldı. “Seninle konuşmam lazım,” dedi. Salona geçtik. Bana, “Ali’yi bırak. Oğlumun hayatını mahvediyorsun,” dedi. Şaşkınlıkla ona baktım. “Ben Ali’yi seviyorum, ona zarar vermek istemem,” dedim. Ama o, “Senin sevgin yetmez! Bizim ailemize uygun değilsin,” dedi. O an, gözlerim doldu. “Ali’ye bunu anlatacağım,” dedim. Ama Nermin Hanım, “Oğlum bana inanır, sana değil,” dedi. O an, içimdeki umutlar tamamen sönmüştü.

O günden sonra, Ali’yle aramızda soğukluk başladı. Nermin Hanım, her fırsatta aramıza giriyordu. Ali, annesinin sözlerine inanıyor, bana güvenmiyordu. Bir gün, Ali’ye, “Bana inanmıyor musun?” diye sordum. O ise, “Annem yalan söylemez,” dedi. O an, dünyam başıma yıkıldı. Kendi eşim, bana inanmıyordu.

Bir gece, Ali işten geç geldi. Yorgundu. Ona sarılmak istedim, ama o, “Annem haklı olabilir,” dedi. O an, içimdeki tüm sevgi, yerini koca bir boşluğa bıraktı. O gece, sabaha kadar ağladım. Sabah, annemi aradım. “Dayanamıyorum anne, çok yalnızım,” dedim. Annem, “Kızım, ister gel, ister sabret. Ama kendini kaybetme,” dedi. Ama ben, ne yapacağımı bilmiyordum.

Bir gün, Nermin Hanım, evimize misafir çağırdı. Bana haber vermemişti. Eve geldiğimde, evde kalabalık vardı. Herkesin içinde, “Bizim gelin biraz tembeldir, işleri yetiştiremedi,” dedi. Herkes güldü. O an, utancımdan yerin dibine girdim. Ali ise, annesine destek oldu. “Annem şaka yapıyor,” dedi. Ama ben, o şakanın ardındaki gerçeği biliyordum.

Zamanla, kendimi tamamen yalnız hissetmeye başladım. Ali’yle aramızda mesafe büyüdü. Nermin Hanım, her fırsatta aramıza giriyor, beni küçük düşürüyordu. Bir gün, Ali’ye, “Bu şekilde devam edemem,” dedim. O ise, “Annemin gönlünü hoş tutmam lazım,” dedi. O an, evliliğimizin sadece iki kişi arasında olmadığını anladım. Ben, Ali’yle değil, tüm ailesiyle evlenmiştim.

Bir gece, Ali’yle büyük bir kavga ettik. Ona, “Bana inanmıyorsun, beni korumuyorsun,” dedim. O ise, “Annemin dediği kadar varmışsın,” dedi. O an, içimdeki tüm umutlar bitti. O gece, annemi aradım. “Anne, ben artık dayanamıyorum,” dedim. Annem, “Kızım, hayat senin. Ne yapacağına sen karar ver,” dedi.

Ertesi gün, valizimi topladım. Ali’ye, “Ben gidiyorum,” dedim. O ise, “Gitmek istiyorsan git,” dedi. O an, gözlerimden yaşlar süzüldü. Kapıdan çıkarken, Nermin Hanım bana, “Senin gibi bir gelinle oğlumun işi olmazdı zaten,” dedi. O an, hayatımın en zor anıydı.

Şimdi, kendi evimde, yalnız başıma oturuyorum. Hayatımda ilk kez, kendim için bir karar verdim. Ama hâlâ içimde bir yara var. Sevdiğim adam, bana inanmadı. Onun ailesi, beni yok saydı. Peki, bir insan ne kadar yalnız kalabilir? Sevgi, gerçekten her şeye yeter mi? Siz olsaydınız, ne yapardınız?