Dişi ayı, gecenin karanlığında çöp kutusunun yanına yerleşmişti. Kocaman, iri tüyleri ay ışığında parlıyor, gücünü hissettiriyordu. Ağır pençeleriyle kapak üzerine vurdukça, metalin çıkardığı ses çevrede yankı buluyor, gecenin sessizliğini deliyordu. İçimdeki merakla birlikte, derin bir korku da belirmişti. O an, karşımdaki yaban hayatın ne denli güçlü ve tahmin edilemez olduğunu bir kez daha anladım. Çöp kutusunun içindeki yiyeceklerin, belki de onun için hayati bir önemi vardı. Ama daha önemlisi, bu anın yarattığı gerilim beni derin düşüncelere sürüklüyordu: Doğa ile insan arasındaki ince çizgi nerede başlar, nerede biter? İnsanoğlu, yarattığı bu kargaşayla nasıl bir denge kurabilecekti? Ayrıntılar diğer sayfada...